Pochodząca z Liverpoolu grupa Ladytron to kwartet z czterema zupełnie różnymi osobowościami. Łączy ich jednak jedno - miłość do brzmienia analogowego syntezatora. Daniel Hunt i Reuben Wu są odpowiedzialni za muzykę, wokale tworzą pochodząca z Bułgari Mira Aroyo oraz Szkotka Helen Marnie.

Początkowo stanowili grupę przyjaciół, bywali na tych samych imprezach i w tych samych pubach. Daniel i Reuben znali się od dawna i pracowali nad własną muzyką. W 1999 roku razem z wokalistkami utworzyli Ladytron. Ich pierwszy singiel, nagrany kosztem 50 funtów "He Took Her to a Movie" ukazał się pod koniec 1999 roku. Został uznany za singiel tygodnia według British National Radio. Wiedzieli, że ich muzyka jest dobra ale to było dla nich zaskoczeniem. Pojawił się też duży odzew ze strony wytwórni muzycznych. Ostatecznie grupa związała się z Emperor Norton. Pisali kolejne popowe piosenki (bo tak trzeba mówić o tym co nagrywają), które przekroczyły ramy tego gatunku. Szybko zostali zauważeni przez magazyny muzyczne oraz dj'ów. Rok 2001 spędzili na występach na festiwalach i dj'owaniu w klubach. Chociaż występują jako dj'e to zdecydowanie bardziej pasuje im występy live jako grupa pop, zwłaszcza, że cała czwórka potrafi grać na różnych instrumentach, nie tylko elektronicznych. Nowe doświadczenia zostały wykorzystane w pracy w studio. Ich album "604", napisany jeszcze w większości wyłącznie przez Daniela okazał się strzałem w dziesiątkę. Pojawił się wtedy, gdy na całym świecie zapanowała moda na muzykę electro. Ciepłe brzmienie syntezatorów, delikatne wokale i różnorodne bity Ladytron podbiły słuchaczy. Kawałki "Play A Girl" czy "He Took Her to a Movie" stały się znanymi hiciorami. Remiksy do "Play A Girl" wykonywali Felix Da Housecat, Zombie Nation, Josh Wink i inni.

Wiosną 2002 roku przeprowadzili się z deszczowej Anglii do słonecznej Kaliforni. Powoli szykowali materiał na nową płytę. Ich drugi album - "Light and Magic" znalazł się na listach najlepszych płyt roku 2002. Co prawda nie jest tak rozmaity i bardziej osadzony w czystym electro ale równie dobry co "604". Znowu dominują dźwięki syntezatorów, są bardziej dopracowane i oczywiście wzbogacone wokalami. W tym popowym electro dają się wyłapać wstawki oldschoolowej muzyki dance ale w nowej oprawie nie brzmią jak tylko powtórka tego co już było. Dla kogoś, kto potrafi skojarzyć słowo pop z czymś pozytywnym lubi Miss Kittin, label Gigolo to ta płyta i inne produkcje Ladytron mogą okazać się interesującym odkryciem.

Być może ich dyskografia i historia jeszcze nie są zbyt bogate ale są na tyle ciekawym zjawiskiem, że warto im poświęcić chwilę uwagi. Jeśli nie znikną ze sceny muzycznej to na pewno w tym materiale znajdą się kolejne informacje o Ladytron.