Heiko Laux jest czołową postacią dzisiejszej niemieckiej sceny a nawet światowej sceny techno. To właśnie tacy młodzi twórcy wyznaczają nowe standardy tej muzyki i pozwalają na jej ciągły rozwój.

Zaczynał tak jak wszyscy od kupowania i słuchania płyt ale w pewnym momencie zauważył, że jest mu coraz trudniej znaleźć dobrą muzykę więc kupował instrumenty i tworzył własne dźwięki. Znalazł wokół siebie jeszcze kilka osób zainteresowanych dobrą muzyką, otworzył klub, który potem w połowie lat 90-tych przekształcił się w wytwórnię Kanzleramt z siedzibą w Bad Nauheim niedaleko Frankfurtu. Niestety pojawiły się problemy z dystrybucją więc znalazł się pod skrzydłami Neutona w labelu Uturn. Po pewnym czasie również Kanzleramt trafiło do dystrybucji Neuton'a. W 1999 roku Kanzleramt został uznany przez magazyn Groove za wytwórnię roku wyprzedzając nawet legendarnego Tresora. Rok 2000 to przenosiny wytwórni do Berlina.

Teraz kilka słów o muzyce Lauxa. Rozpoczynał od czegoś co nazywane jest hard-trance'm oraz techno z elementami klasycznego 303-kowego acidu. Przy czym produkcje z Uturn były skierowane w wyjątkowo mroczny i psychodeliczny kierunek. Potem pojawiły się u niego fascynacje Chain Reaction i sceną berlińską. Pierwszym albumem był "The Oldschoolstreet" (i220 music) nagrany razem z przyjaciółmi m.in. Johannesem Heil oraz Anthony Rotherem - dzisiaj czołowe postacie Kanzleramt'u i Europejskiego techno. Płytka to głównie atmosferyczne dźwięki osadzone na prostym klasycznym i dosyć mocnym rytmie. Pojawiają się tu analogowe klawisze - bardzo charakterystyczny i podstawowy element muzyki Lauxa. Pierwszy zupełnie samodzielny album to "Liquidism". Tutaj rytm jest już bardziej głęboki uzupełniony partiami analogowych klawiszy, czasami bardzo luźnych dźwięków ale również ciągi sonicznych autostrad, które mogłyby nigdy nie kończyć się. Nie stara się atakować słuchacza nawałem ciężkiego hałasu, tak jak wielu innych twórców, tylko tworzy doskonałe utwory, które można nawet nazwać "szlachetną" czy też najczystszą odmianą techno.

Ten sam kierunek kontynuuje na "Sensefiction" (2000 rok, Kanzleramt) tylko, że rezygnuje z prostego rytmu. Wśród symfonicznych klawiszy i rytmiki słychać fascynacje jazzem i mniej tanecznymi strukturami. Muzyka nie pozwala nawet na chwilę nudy - co chwilę zaskakują ciekawe kompozycje i pojedyncze akordy. Nawiązaniem do poprzedniego albumu jest utwór "Pre Sense" - napędzany mocną rytmiką ucieka do podświadomości słuchacza.

Doskonały zestaw muzyki na "Sensefiction" stał się podstawą do wielu remiksów zebranych na specjalnej płycie "Sensefiction Remixed". Jest co przekrój bardzo różnorodnych kawałków od mocnego klubowego techno aż po wykręcone kompozycje uzupełnione hip-hopem.

Na marzec 2002 roku przygotowywany jest kolejny album Lauxa - "Ornaments" łączy w sobie wszystko to, co pojawiało się na wcześniejszych produkcjach a najlepszym określeniem tego zestawu muzyki jest słowo "deep".