Detroit - jedno z najbardziej uprzemysłowionych miast w USA, największy na świecie ośrodek przemysłu samochodowego a przy tym ośrodek miejski z kilkoma milionami mieszkańców. Dla osób interesujących się techno jest to miejsce powstania tego gatunku muzyki, miasto, z którego pochodzi wielu legendarnych twórców i dj'ów. Co z tego skoro te wielkie postacie sławę i uznanie zyskiwały dopiero po wyruszeniu do Europy. Techno nie było popularne w USA a Detroit dla twórców muzyki wydaje się wyjątkowo nieprzyjazne.
Gdzieś w tej przemysłowej dżungli żyją jednak mocno zdeterminowani ludzie. To właśnie im udało się zorganizować największy festiwali muzyki elektronicznej na świecie Detroit Electronic Music Festival. Twórcy i labele muzyczne, mimo wielu różnic i drobnych konfliktów zjednoczyli siły i rozpoczęli współpracę nad tym jednym celem. Byli na tyle przekonywujący, że w organizację wydarzenia zaangażowano wydział rekreacji miasta Detroit oraz liczne grono sponsorów i wszystkie media związane z miastem. Co prawda wiele osób mówiło, że to jest niemożliwe aby coś takiego zorganizować a jednak udało się. Cały 3-dniowy festiwal jest darmowy, różnorodny i po prostu gigantyczny. Pierwsza edycja odbyła się w 2000 roku (27-29 maja), była głównie nastawiona na artystów Detroit, zagrało kilkudziesięciu dj'ów i liveactów na 4 równoległych scenach. Na imprezie bawiło się ponad milion ludzi. Całością kierowała Carol A. Marvin, Pop Culture Media CEO, a dyrektorem artystycznym był Carl Craig.
Na bazie tego wydarzenia powstał oficjalny film dokumentalny "The Drive Home" stworzony przez wytwórnie Pilot Pictures. Znalazło się tam wiele wywiadów z artystami, historia powstania festiwalu, historia związków Detroit z muzyką elektroniczną i oczywiście obrazy z samej imprezy. W następnym roku zaproszono już znacznie więcej osób z Europy, np. Laurent Garnier, Carl Cox, LTJ Bukem, Funk D'Void - łącznie ok. 70 wykonawców. Przez 3 dni poprzez Plazza Hart w pobliżu jeziora Michigan mimo nienajlepszej pogody przewinęło się 1,5 miliona osób. Gigantyczna ilość uczestników przełożyła się na większą ilość sponsorów (np. Pepsi, wielka promocja samochodu Ford Focus), bardziej widoczne reklamy i większy udział mediów. Mimo to impreza nie straciła swojego charakteru. Pomiędzy 12 w południe a północą mieszanka osób najróżniejszych ras, różnorodna wiekowo i kulturowo bawiła się na gigantycznej imprezie na powietrzu. Muzycznie dominowało techno ale nie zabrakło także house, hip hopu czy drum and bass.
Poza oficjalną częścią imprezy odbywały się liczne mniejsze oficjalne i nieoficjalne organizowane przez różne labele muzyczne. DEMF to nie tylko muzyka ale również pokazy mody, prezentacje multimedialne, wystawy. Jedynym zgrzytem był konflikt w kierownictwie imprezy, w wyniku którego odsunięto Carla Craiga. To, że w następnym roku odbędzie się impreza nie pozostawiało żadnych wątpliwości. W 2002 roku skład artystów występujących na DEMF był równie imponujący. Pojawili się między innymi: Electric Indigo (live), Steve Rachmad, Juan Atkins, DJ Krust, John Tejada, Blake Baxter, Eddie Fowlkes , Mike Dearborn, Stewart Walker (live), Paul Johnson, Bone, Marco Carola, Dave Clarke, Green Velvet, K.Hand, Advent(live), DJ T-1000 aka Alan Oldham.

DEMF na pewno zasługuje na miano jednego z najciekawszych wydarzeń muzycznych w roku. Na festiwalu w Detroit udało się w pewien sposób połączyć gigantyczność i masowość Loveparade z wysokim poziomem artystycznym festiwalu Sonar. Sukcesem było też przekonanie do tej muzyki władz miasta i ośrodków kulturalnych. Należy zauważyć, że pod tym względem jest to dosyć wyjątkowa sytuacja w USA. W wielu miastach imprezy klubowe/elektroniczne zostały drastycznie ograniczone przepisami prawnym, które głównie stworzono w panice przed narkotykami. W Detroit już nikogo nie dziwi, że muzyka techno bywa tematem wystawy w muzeum czy porusza się taki temat w prasie. Wreszcie zauważono, że jest to część dorobku kulturowego tego miasta a nie tylko zabawa dla grupki "rave kids".

Oficjalna, nowa strona festiwalu DEMF: http://movementfestival.com/